Precies een maand geleden heb ik voor het laatst een berichtje achter gelaten.daarna heb ik heel bewust een tijdje afstand genomen van mijn web-log, maar ook van de mensen die altijd meelezen. Dit omdat ik in rust na wilde denken. Even de tijd voor mezelf nemen om terug te kijken op een jaar waarin genoeg gebeurd is voor een half mensenleven, en vooruit te kijken op een nieuw jaar waarin ik veel nieuwe dingen hoop mee te maken en te bereiken. Een nieuw jaar, nieuwe kansen.

Omdat er de laatste tijd meer mensen mee begonnen te lezen, te reageren en te mailen en hier ook mensen tussen zitten die ik in het gewone leven ook regelmatig tegenkom heb ik besloten niet alles meteen op te schrijven maar mijn gedachtes even voor mezelf te houden. Ik voelde me meestal namelijk ontzettend gesteund en begrepen, maar soms ook zo ontzettend verkeerd geinterpreteerd dat ik even genoeg had aan mijn eigen mening.

Toch ga ik vanaf nu weer vaker mijn web-log bijhouden. Ik heb het gemist om meteen mijn gedachten te kunnen ordenen tijdens het schrijven, en om eerlijk te zijn heb ik de reacties en lieve woorden ook gemist. Ik denk echter wel dat het een goede beslissing is geweest om even een kleine schrijf time-out te nemen. Ik had het nodig.

Het heeft me vooral tot het inzicht gebracht dat ik volwassen ben geworden. Dat ik verantwoordelijkheden voel die ik niet terug zie in de meeste van mijn leeftijdsgenoten. Dat ik me soms meer zorgen maak over de toekomst, terwijl ik daar twee jaar terug nog nooit over na had gedacht, en dat ik een sterkere drang heb gekregen om mezelf te bewijzen. Om iets van mezelf te maken en iets acgter te laten waar een ander misschien nog iets aan heeft. Niet alleen op mijn werk maar ook persoonlijk. Mijn ultieme doel is om een boek te schrijven. Ik merk dat ik dat leuk vind om te doen. Dat het mij helpt om herinneringen te ordenen en op een rijtje te zetten en dat het anderen helpt die soortgelijke ervaringen hebben meegemaakt, of nog moeten meemaken. Ik denk dus dat ik, nu ik wat meer vrije tijd krijg omdat ik niet hoef af te studeren, een baan zoeken, hoef te verhuizen of te klussen dat ik me daar duk mee ga maken in 2008.

Mijn volgende "goede voornemen" is om een betere vriendin te worden. De afgelopen twee jaar heb ik behoorlijk geteerd op de vriendschap, het begrip, en de attenties van anderen. Dit jaar wil ik graag begripvol en attent voor anderen zijn. Niet omdat ik het gevoel heb dat ik nu iets goed te maken heb, of iets terug moet geven maar vooral omdat ik nu meer als een ander besef hoed belangrijk het kan zijn. Hoe hard je een lief woord, een klein kaartje of een spontane knuffel nodig kan hebben om je dag door te komen. Dat gevoel dat bereikt kan worden zonder moeite wil ik graag aan zoveel mogelijk mensen doorgeven dit jaar.

Omdat ik ook vooral veel heb terug gekeken op het afgelopen jaar, merk ik dat ik inmiddels terug kijk met warme gevoelens. Met herinneringen aan warmte, liefde, intimiteit en een onbreekbare band in mijn gezin die andere mensen misschien nooit zullen meemaken. Natuurlijk is het pijnlijk dat mijn moeder ziek moest worden voordat ik zo bewust ben gaan leven en alles zo bewust heb gevoeld, maar in ieder gevoel hou ik zo nog iets positiefs over aan de hele situatie.

Er is dit jaar gewoon teveel gebeurd om een 1 maand te verwerken, maar het begin is gemaakt. Nu mijn leven hopelijk weer wat rustiger word ga ik hier rustig mee verder. En ik hoop dat dat postieve gevoel steeds meer gaat overheersen als ik terug kijk op alles.

Als laatste wil ik nog iedereen bedanken die belangrijk voor me is geworden dit jaar. Mensen die ik al heel lang ken, nieuwe mensen, en mensen die ik alleen maar via internet ken, maar die daarom niet minder belangrijk vor me zijn. Maar ook alle mensen die meelezen zonder ooit te reageren, of die me ooit een mailtje hebben gestuurd. Jullie zijn heel belangrijk voor me geworden doordat ik altijd mijn verhaal kwijt kan bij iemand, omdat ik nooit veroordeeld ben op mijn mening of gevoelens, en omdat jullie mij het gevoel geven dat ik iets positiefs kan doen met zoiets ingrijpends als het overlijden van mijn moeder. Dit is een hele belangrijk voor mij in het accepteren en verwerken. Dus bij deze uit de grond van mijn hart…BEDANKT!

Ik kom er steeds vaker achter dat er toch echt een soort taboe op rouwen lijkt te rusten. Terwijl iedereen vroeg of laat met de dood van een dierbare te maken gaat krijgen. Wat maakt het dat het kennelijk zo moeilijk is om eerlijk te zijn over hoe je je voelt. Dat we een dag thuis blijven van het werk omdat we niet verdrietig op ons werk willen verschijnen. Dat iedereen maar automatisch "goed" antwoord op "Hoe gaat het". En dat mensen ook helemaal niet op een ander antwoord zitten te wachten. Dat je stiekem gaat huilen als niemand thuis is, of dat je stoer vertelt dat het allemaal best meevalt. Dat je vooral blij bent met alle mooie momenten die je met iemand hebt gehad.

Ligt het soms aan je omgeving? Ik merk wel dat je vaak allerlei dingen moet of juist niet mag. Allemaal goedbedoelde adviezen waar je eigenlijk niets mee kan. Want waarom moet ik maar eens een dagje thuisblijven als ik het moeilijk heb. Misschien is de afleiding van werk juist wel even lekker. En waarom moet je erover praten. Vaak als je erover praat krijgen mensen alleen maar medelijden maar echt begrip ontbreekt meestal. En ook zo’n mooie is "Je mag niet teveel alleen thuisblijven zitten hoor, je moet dingen gaan doen".  Begrijp me niet verkeerd, ik snap best dat veel van die adviezen met de beste bedoelingen worden gegeven, maar het is al moeilijk genoeg om naar jezelf te luisteren. Om te doen waar jezelf behoefte aan hebt. Dan heb je het niet nodig dat anderen ook nog van alles voor je verzinnen.

Daarnaast heb je ook mensen die vast voor je invullen hoe je je moet voelen. "De feestdagen moeten wel moeilijk voor je zijn". "Het zal wel een nare kerst worden". Of lekker dramatisch "Je leven wordt nooit meer hetzelfde nu, dat besef je je hoop ik wel".  Ik weet nooit zo heel goed hoe ik daar op moet reageren. Reageer je ontkennend dan zeggen mensen dat je je niet groot hoeft te houden, dat ze wel weten hoe het zit. Reageer je bevestigend, krijg je meteen iemand met vochtige ogen voor je neus die je probeert dood te knuffelen en je aankijkt alsof je nog een uur te leven hebt. Allebei niet echt prettig.

Maar het kan natuurlijk ook gewoon aan jezelf liggen. Ik merk heel duidelijk dat ik niet snel zal zeggen dat ik het even moeilijk heb. Ik ontken het niet als iemand er naar vraagt maar ik zal ook niet snel uit mezelf bellen naar iemand op zo’n moment. En huilen in het openbaar vind ik al helemaal vreselijk. Toch probeer ik wel eerlijk te zijn. Natuurlijk door alles van me af te schrijven hier, maar ook tegen mijn omgeving vertel ik gewoon over mijn moeder, het overlijden en dat ik haar af en toe nog vreselijk mis. Dat vind ik eigenlijk niet meer dan normaal.

Toch krijg ik heel regelmatig mailtjes van mensen die dit niet durven. Die zich schamen omdat ze nog steeds kunnen huilen omdat ze hun moeder missen. En dat terwijl ze al drie jaar dood is. Dat vind ik belachelijk. We moeten gewoon af van het label wat er op rouw rust. Dat het eerste jaar het zwaarst is en dat het daarna beter gaat. Daardoor krijg je het idee dat het met een jaar weer helemaal goed moet zijn. (Dus je moet weer eens iets). Als je hier niet aan voldoet ben je dus een aanstelster, een dramaqueen en wil je alleen maar aandacht. Onzin…

Een psychologe heeftvooit geschreven dat je waarschijnlijk pas echt aan rouwen toe komt na je eerste jaar. In het eerste jaar doe je alleen maar nieuwe ervaringen en indrukken op. En ben je nog heel hard bezig om je te wapenen tegen moeilijke momenten die je aan ziet komen. Na dat jaar pak je weer een beetje je leven op en ben je dus minder op moeilijke momenten gefixeerd. terwijl je dan dus je ervaringen gaat verwerken. Zo kunnen moeilijke momenten je ineens veel meer overvallen en kom je pas echt aan rouwen toe. En juist na dat eerste jaar beginnen mensen om je heen te vergeten wanneer jij moeilijke dagen hebt. Komen er geen kaartjes of belletjes op die speciale datum en kun je je ineens heel erg alleen voelen.

Daar wil ik dus vanaf. Ik wil tegen iedereen zeggen dat het niet raar is om je verdrietig te voelen. Dat iedereen op zijn eigen manier verdriet verwerkt. Dat iedereen zijn iegen moeilijke momenten heeft, en dat al helemaal niemand voor jou kan beslissen wanneer je genoeg gerouwd hebt. Iedereen moet op zijn eigen manier door dat proces heen, en als omgeving kun je alleen maar teokijken en af en toe iemands hand vasthouden. Maar dat je af en toe iemand hand kan vasthouden is wel belangrijk, want het is toch een verdomd lastig proces. Niemand inclusief jij zelf weet wat je nog te wachten staat. En dat kan vaak "rouw op je dak" terecht komen.

In tegenstelling tot een week geleden begin ik nu toch echt wel zin in de feestdagen te krijgen. Dankzij alle lieve mensen op me heen die me steeds toch weer weten te verassen, mijn vriendinnetjes die als het goed is al druk surprises aan het knutselen zijn voor een gezellig avondje sinterklaas bij mij, speculaas receptjes, pepernoten, chocoladeletters en de film x93alles is liefdex94 begint toch de zin in feest het gemis een klein beetje te overstemmen.

Natuurlijk had ik heel graag alles met mijn moeder gedeeld. Had ik samen met haar pepernoten willen bakken, surprises willen maken en snoepen totdat je er misselijk van wordt.

Toch is er langzaam een soort van besef dat dat nou eenmaal niet gaat en dat ik er dan zelf maar het beste van moet maken.

Het helpt uiteraard ook dat ik zo druk met verbouwen en klussen ben dat ik nauwelijks in winkels kom, geen tijd heb om chocoladeletters in te slaan, geen sint op tv voorbij zie komen en al helemaal nog niet aan mijn surprise ben begonnen. Het nieuwe huisje biedt mooi afleiding voor de komende tijd zodat ik ook een beetje schrok toen ik me realiseerde dat het woensdag alweer sinterklaas is. Dat is toch al belachelijk snel! En ik heb mijn schoen nog niet eens gezet!

Toch heb ik wel zin in de feestdagen. Van te voren had ik bedacht dat ik er tegenop zou zien. En soms is dat ook zo. Sommige dingen zijn nu eenmaal vreemd dit jaar, verdrietig ook een beetje. Maar ergens heb ik het gevoel dat ze juist tijdens deze feestdagen heel dichtbij ons is.

Mijn moeder heeft  echt een onuitwisbare stempel gedrukt op de manier waarop wij sinterklaas en kerst vieren.

Dat begint zondag al door het eerste kaarsje op de adventskrans aan te steken. Allemaal kleine momentjes waardoor ik bewust aan mijn moeder terug denk. Waardoor ik haar mis, maar waardoor ik vooral heel veel mooie herinneringen heb. Al die leuke, lieve, grappige, soms overdreven dingen die wij in december allemaal doen om te vieren dat er twee mannen met lange baarden langskomen maken dat ik me als een klein kindje kan verheugen op sinterklaas en kerst. En dat ik in plaats van verdriet vooral warmte voel van binnen.

Dus voor iedereen; Fijne eerste advent!

Sinterklaas is weer in het land. Zaterdag kwam hij aan met zijn boot, en natuurlijk ging er weer van alles mis. Deden de pieten weer stomme dingen of was de boot te groot voor de haven, was de sint zijn grote boek kwijt of was het paard ziek.  Toch was er een ding anders dit jaar. Er waren twee trouwe intocht-kijkers minder.

Als sinds ik klein ben kan ik me enorm verheugen op feestdagen en sinterklaas staat toch wel heel hoog in het rijtje van favorieten. Ten eerste omdat het zo lekker lang duurt (van half november tot 5 december), ten tweede omdat het zo spannend is allemaal (schoen zetten, kadootjes krijgen en vreemde zwarte mannen met snoepjes) maar vooral door de heerlijke burgerlijke gezelligheid die er bij komt kijken. En ik was niet de enige bij ons thuis die daarvan genoot.

UIteraard was zusje een groot fan, maar eigenlijk bedoel ik mijn moeder. Zij kon ook echt intens genieten van knutselen voor de sint, liedjes zingen bij de achterdeur (wij hadden geen open haard), en natuurlijk chocolademelk met speculaas. En toen mijn vriendinnetjes allemaal te oud werden om hun schoen te zetten gingen wij er lekker mee door. Uiteraard iets minder vaak dan vroeger maar toch minstens 1 keer. En dan werd er ook nog steeds een surprise geknutseld en een lang, soms een beetje gemeen gedicht geschreven. OP 4 december begonnen dan de zenuwen op te komen en op 5 december was het dan de hele dag feest. Mensen die zich nog even snel op hun kamer terugtrokken met een niet storen bord op de deur, de lekkere dingen voor ‘s avonds op een schaaltje leggen, soep koken, en dan………geklop op de deur. De zak!!!

Maar dit jaar is dat anders. Ten eerste heb ik de intocht op tv al gemist. Die keek ik altijd samen met mijn moeder, maar dit jaar was ik aan het klussen. En dus geen tv in de buurt. Daarnaast zijn mijn vader en vriendje allebei geen grote sinterklaasfans en zit zusje in afrika, dus zal er weinig sinterklaas gevierd worden. Gelukkig heb ik nog wat vriendinnetjes enthousiast gekregen om met mij lootjes te trekken, en pepernoten te bakken, maar toch is dat anders.

Ik mis het kinderlijke enthousiasme wat mijn moeder en ik deelden bij dit soort dingen. Het feit dat we elkaar konden uitlachen op 5 december omdat we oprecht een beetje zenuwachtig waren, en het geloof in sinterklaas als hij weer in het land was. Tuurlijk wist ons vertand wel beter, maar je voelde gewoon dat het sinterklaas was. Een soort onverklaarbaar gekriebel van binnen.

Dat gevoel zit er nog steeds. Maar ik kan het niet meer zo goed delen. Het was echt iets van mijn moeder en mij, en ze was ook een van de weinigen die dit niet belachelijk maar leuk vond. Maar ondanks dat ik mijn moeder nu mis, merk ik dat ik heel veel lieve mensen om me heen heb, die allemaal hun best doen om er hele fijne feestdagen van te maken. Zo kwam vriendje tijdens het klussen ineens met een chocoladeletter aan, lag er een heerlijk nieuw bedje met sinterklaasgedicht voor me klaar toen ik ‘s avonds bij de ouders van vriendje was, en kwam een collega op mijn werk met een advendskalender aan omdat ze dat echt iets voor mij vond.

En precies dit soort dingen geven mij het warme gevoel waar iik tijdens de feestdagen zo van kan genieten. Tuurlijk zal iik mijn moeder ontzettend missen, maar ik durf toch met redelijke zekerheid te zeggen dat het dit jaar onvergetelijke feestdagen zullen worden.

Ik ben er achter gekomen dat je te druk kan zijn om iemand te missen. Nu ik een huis gekocht heb en overdag aan het werk ben en’s avonds en in het weekend met vriendje sta te klussen hou ik verder weinig tijd over. En omdat je nu eenmaal nmoet blijven opletten als je een mooi geschilderde wand wilt krijgen, en het ook wel prettig is als je je vingers hierbij kan behouden, moet je ook nog blijven opletten. En dus merk ik dat ik weinig tijd overhou om te pikeren over dingen. Om na te denken en dus ook om te missen.

Ik had een paar maanden geleden nog niet gedacht dat het mogelijk zou zijn. Dat het gemis zo overheersend zou zijn dat ik het altijd zou voelen. En natuurlijk is het nog niet weg, maar de momenten waarop ik druk bezig ben is het bezig zijn overheersend. En niet het missen.

Dit betekent dan wel vaak dat ik doodmoe mijn bedje induik ‘s avonds en enigszins oververmoeid raak af en toe. En juist dat moe zijn maakt me dan weer net iets emotioneler dan normaal. Dus op de momenten dat mijn hoofd even rust krijgt start het denken, piekeren en missen dan weer op volle sterkte. Dan kan ik ineens bedneken dat we nu niemand hebben die de gordijnen op maakt maakt. Daardoor denk ik weer aan het gordijn voor het vorige huis wat ze heeft gemaakt en dat ik van dezelfde stof de kussentjes voor de bank heb gemaakt samen met haar. En dat mis ik toch wel hoor.

De vanzelfsprekendheid waarmee ze er altijd voor iedereen was. En vooral haar enthousiasme. Het bijna overdreven blij zijn voor haar kindjes met een eigen huis, en er dan ook alles aan willen doen om het zo mooi mogelijk te maken. Dat enthousiasme herken ik heel goed in mezelf en ik kan dat niet zo makkelijk met iemand anders delen. Het was gewoon een bepaald gevoel wat we heel erg bij elkaar herkenden denk ik.

Maar ondanks dat het gemis natuurlijk nog niet weg is denk ik wel dat ik weer een stapje heb gezet in mijn rouwproces. Dat ik heel voorzichtig het verdriet een klein beetje kan loslaten om op een normale manier met mijn leven verder te gaan. En vooral om optimaal van mijn leven te kunnen genieten. Heel voorzichtig beginnen de leuke herinneringen het af en toe te winnen van het gemis. En dat is toch wel heel bijzonder om mee te maken. Zo zie je maar…waar het kopen van een huis niet allemaal goed voor is. 

Zondagavond heb ik afscheid genomen van mijn huisje. Zaterdag en zondag overdag hebben we alle spulletjes eruit gehaald. Vervolgens de laatste keer een stofdoek en stofzuiger door het huis gehaald en nog eens heel goed om me heen gekeken.

En ineens kwamen allerlei herinneringen boven van de afgelopen vier jaar in dit huisje. Waar alles heeft gestaan, wat we allemaal meegemaakt hebben in dit huis, maar daarmee dus ook het besef dat er in het nieuwe huis geen herinneringen meer zullen bijkomen van mijn moeder.

Nu zie ik mijn moeder nog zitten op de bank, kopje koffie erbij en koekjes die ze zelf heeft meegebracht omdat ze niet zeker wist of ik die wel bij me had, of in de keuken, terwijl ik kook. Pratend over van alles en nog wat terwijl ze ondertussen net iets te kritisch kijkt naar de handvaten van mijn keukenkastjes die al een week geen poetsdoek meer hebben gezien. Maar ze zegt er niets van. En later in bed. Omdat ze per se op mijn verjaardag wilde zijn, maar een uur in de auto heen en een uur terug eigenlijk veel te vermoeiend was.

Allemaal dingen waar ik graag aan terug denk en die soms ook in me opkomen doordat mijn oog op een vieze vingerafdruk op een keukenkastje valt, of een bepaalde foto van mijn verjaardag. Een vaasje dat ik van mijn moeder heb gekregen. Omdat ze dan een bosje bloemen wilde meebrengen maar wist dat ik geen vaas had. Vandaar dat het toch even gek was om dat allemaal achter je te laten.

Het voelt meer alsof je een stukje leven afsluit, dan alleen de deur van je oude huis. Maar toch verheug ik me wel heel erg op mijn nieuwe huis. Om alles weer helemaal opnieuw naar je zin te maken. Om nieuwe spulletjes neer te zetten, en vooral veel mooie nieuwe herinneringen te maken. Toch zal ik er wel voor zorgen dat er genoeg oude dingetjes tussen de nieuwe terecht komen. En als ik een vuil keukenkastje heb, dan zal ik nog steeds glimlachend aan mijn moeder terugdenken, ook al is het dan een ander kastje tegenwoordig. Ik neem haar gewoon met me mee, en dus is ze ook in mijn nieuwe huis nog steeds een beetje aanwezig.

Ik merk het steeds vaker om me heen. Mensen van verschillende leeftijden, rassen, achtergronden en levensverhalen die toch elkaar op zoeken. Die allemaal net iets gevoeliger zijn voor bepaalde onderwerpen. Die net iets vaker aanvoelen wat een ander nodig kan hebben, of die elkaar net iets beter begrijpen. Allemaal leden van de kankerclub.

Om lid te worden moet je zelf kanker hebben gehad, of iemand met kanker van heel dichtbij hebben meegemaakt. Kanker is namelijk zoiets ingrijpends in iemands leven. Het maakt in een klap alles zekerheden in je leven onzekerheden. Het schakelt toekomst tijdelijk uit. Het zet je leven gewoon even stil. En dit is zo’n ingrijpend proces dat het je als mens verandert.

Als ik naar mezelf kijk merk ik dat ik heel gevoelig ben voor mensen die met verlies te maken hebben, of hebben gehad. Maar ook als ik hoor dat iemand ernstig ziek is vinden er allemaal reacties in mij plaats. Ik wil van alles, maar vooral helpen. Laten weten dat er iemand is die een beetje kan begrijpen wat ze doormaken, en als ze iets willen weten dat ze altijd mogen vragen. Maar vooral wil ik de dingen doen of zeggen, die ik heb gemist toen mijn moeder ziek was.

Niet dat ik niet hele lieve vrienden en familie heb gehad die me zoveel mogelijk hebben gesteund, maar ik merkte dat ik het lastig vond dat veel leeftijdsgenootjes me niet zo goed begrepen. SDat ze zelf niet zoiets hadden meegemaakt. En het kan soms gewoon heel fijn zijn om een gevoel niet te hoeven beschrijven, maar dat iemand het herkent en zijn/haar ervaringen met je kan delen.

Verder merkte ik dat de steun vooral op "hoogte"punten kwam. Als er een behandeling startte, een zieknhuis bezoekje wachtte of een uitslag bekend was. Terwijl je kanker niet weggaat in de tussentijd. Tussen twee behandelingen in is de ziekte er nog steeds en is het nog steeds regelamtig moeilijk. En juist op die momenten kan een onverwachts kaartje of belletje je heel goed doen. En dus probeer ik me dat te herinneren. Hoe fijn ik dat vond, en dat een ander daar misschien ook wel even mee opgevrolijkt kan worden.

Ik ben nier een beetje over gaan nadenken naar aanleiding van een gesprek met een vriendinnetje. Dat sommige mensen hier gewoon totaal geen oog voor hebben en anderen juist wel. Toen realiseerde ik me dat ik dit vroeger ook niet genoeg had. Niet dat het me niet interesseerde hoe het met een ander ging, maar meer dat ik me niet genoeg realiseerde dat je hier ook soms ook gewoon naar moet informeren. En omdat ik inmiddels steeds meer mensen in een soortgelijke situatie als de mijne leer kennen. (Mede door dit web-log natuurlijk) merk ik dat bijna iedereen een soortgelijke reactie vertoont. Een vergrootte aandacht voor je omgeving, en met name de mensen die het moeilijk hebben. Want of je nou wil of niet. Als je eenmaal met kanker in aanraking bent gekomen wordt je vanzelf lid van de kankerclub. En hoe ouder je wordt, hoe meer mensen om je heen ook lid worden helaas.

Vanacht heb ik over mijn moeder gedroomt. Nu is dit op zich niks nieuws want ik heb al vaak over haar gedroomd, maar deze keer voelde het toch anders. Normaal realiseer ik me in mijn droom al dat ze dood is.

Zo heb ik gedroomd dat ze achterin de zaal tijdens de crematie zat en commentaar leverde op iedereen en alles. En dat ik naast haar ging zitten en dat we samen heerlijk hebben gelachen om de apenpakjes van de crematorium medewerkers, of de krokodilletranen van bekenden. We hebben verontwaardigd eigenaardigheden van mijn moeder ontkend die tijdens verschillende praatjes naar voren kwamen, en we hebben genoten van alle warme, mooie lieve woorden en de heerlijke muziek. Eigenlijk een hele fijne droom.

Ook heb ik al meerdere keren gedroomd dat ik haar even op ging zoeken om bij te kletsen. Dan zat ze op een wolkje, met haar voeten over de rand bungelend en dan ging ik er gezellig bijzitten. Lekker aan de koffie en dan kon ik alles vertellen wat ik mee had gemaakt en wat ik kwijt wilde.

En verder droom ik regelmatig over dingen van vroeger die ik smaen met mijn moeder heb gedaan en heb meegemaakt. Zo zijn we soms aan het koekjes bakken, lekker de stad in, de kerstboom/paastak aan het optuigen, boodschappen aan het doen, of een duitse film belachelijk aan het maken. Maar ik wordt nooit wakker met het gevoel dat ze nog leeft. Daarvoor zijn de dromen altijd te belachelijk, grappig of overdreven. En anders zijn het dingen die ik al eesn heb meegemaakt. Herinneringen.

Maar vannacht droomde ik over iets heel gewoons. We zaten met zijn vieren (zusje, pap, mam en ik) aan de keukentafel aan het ontbijt en er ontstond een soort discussie over wat we nou met kerst zouden gaan doen. Wanneer zouden we het thuis vieren, wanneer voor de familie en wanneer zou ik naar de familie van vriendje gaan. En we kwamen er niet helemaal uit. Het was geen ruzie, maar we waren gewoon lekker met z’n allen aan het kibbelen. En het voelde gewoon heerlijk vertrouwd. Het was geen herinnering want het is niet eerder zo gebeurd, maar het zo er zo een kunnen zijn. En dus voelde dat even heel vreemd toen ik wakker werdt.

Het voelde alsof ik een nieuwe herinnering had gemaakt met mijn moeder terwijl mijn hoofd weet dat dat eigenlijk niet kan. Ik had echt een strijd tussen mijn hoofd en mijn hart. Dus lichtelijk verward stond ik op, en ik heb echt even nodig gehad om realiteit en droom uit elkaar te halen. Maar als ik er over nadenk vind ik het eigenlijk wel een heel mooi idee dat ik gewoon nieuwe herinneringen maak nu mijn mama er niet meer is, en dat er af en toe door mijn dromen toch stiekem ook iets nieuws bijkomt waar ze nog gewoon in meedoet.

Dus hoop ik dat we vannacht nog even lekker verder kibbelen, want het voelt heerlijk vertrouwd om weer heel even met z’n allen aan de keukentafel te zitten. Ook al is het maar een droom.    

Ik heb eens wat stukjes van de laatste tijd terug gelezen en merk dat ik toch met name schrijf op de momenten dat ik me verdrietig, boos of ongelukkig voel. Blijkbaar voel ik dan sterk de behoefte om mijn gevoelens ergens kwijt te kunnen. Om alles een beetje in evenwicht te houden deze keer een positief stukje.

Ik merk namelijk dat mijn leven weer een beetje gaat lijken op mijn oude leventje. Er zijn wel veel dingen veranderd. Zo heb ik bijvoorbeeld een baan voor de komende 4 jaar ipv studeren, en gaan we over een paar weken verhuizen naar een nieuw huis. Maar ik bedoel meer dat ik het weer lekker druk heb. Dat ik mijn sociale leven weer helemaal heb opgepakt, en met plezier naar mijn werk ga.

Dat betekent echter niet dat ik geen momenten heb waarop ik mijn moeder mis. Die zal ik altijd wel houden. Als ik nieuwe schoenen heb gekocht en een mening nodig heb. Als ik blij probeer te bellen om haar te vertellen dat ik een baan heb, als ik in het weekend het huis van mijn ouders inloop, of als ik bijvoorbeeld een sinterklaasfeest aan het organiseren ben. Allemaal kleine dingen waardoor ik voel wat een belangrijke rol ze nog in mijn leven heeft en hoe moeilijk ik het vind dat ze er niet meer is.

Maar het beheerst niet meer elke seconde van elke dag. Het zijn momenten. Moeilijke momenten, dat wel, maar gelukkig gaan ze ook weer over. En dus vind ik dat het goed met me gaat. Eigenlijk vind ik zelfs soms dat het beter met me gaat dan voordat mijn moeder ziek werd.

Dat klinkt misschien raar, maar ik heb veel geleerd de afgelopen tijd. Niet alleen levenslessen, maar ik heb ook mezelf heel goed leren kennen. Ik zorg beter voor mezelf. Durf ook af en toe gewoon voor mezelf te kiezen zonder dat ik bang ben om egoxefstisch te zijn, en realiseer me eerder wanneer het wel of niet teveel wordt. Ik ben volwassener geworden en leer me nu daarnaar te gedragen. Maar liefst zonder een saaie muts te worden. Mijn belangrijkste prioriteit in het leven is dan ook genieten. En als het even kan, elke dag een beetje meer!

Gisteren belde mijn papa. Nou is dat op zich niks geks natuurlijk, maar ik had wel in de gaten dat hij ook echt iets wilde vertellen. Dus na wat beleefdheden over hoe het wekend was geweest kwam het nieuws ineens eruit. x93Ik ben heel voorzichtig aan het datenx94.

En natuurlijk had ik die zin wel een keer verwacht, maar eigenlijk had ik altijd verwacht dat ik behoorlijk geschokt zou zijn. Maar nee hoor ik verbaasde mezelf gisteren. Een grote (licht verbaasde) grijns verspreidde zich over mijn gezicht. En toen kwamen de vragen natuurlijk. x93Maar wie? Hoe was t? Hoe heb je haar leren kennen? Wat heb je zondag gedaan? Wat zei zusje ervan? Enzx94. Er kwam in ieder geval een klein kruisverhoor mijn pa zijn kant op.

Maar er kwam een ontzettend leuk verhaal over dat ze zijn eten uit eten, en hoe gezellig het was. En uiteindelijk wilde hij toch eigenlijk gewoon heel graag mijn goedkeuring. (die van zusje had hij al). Nu vind ik dat eigenlijk onzin, als hij maar gelukkig is, maar ik vond het wel heel schattig dat hij het vroeg. Dat hij toch ook rekening met onze gevoelens wilde houden omdat hij toch eigenlijk ook wel vond dat het heel snel was. Maar hij had het gewoon heel gezellig gehad.

Wat mij het meest opviel was dat hij zo blij klonk. Dat had ik al een tijdje niet meer gehoord. Ik denk dat dat het belangrijkste voor mij was. Dat ik er daardoor echt totaal geen moeite mee had dat hij aan het daten is. Ik weet namelijk dat hij mijn moeder niet vergeten is, of probeert te vervangen. Zoals hij zelf zo mooi zei x93ik had eigenlijk aan je moeder willen vragen wat ik aan moest naar mijn date, dat is een raar gevoel zegx94.

Daar komt ook nog eens bij dat zusje en ik natuurlijk in de leeftijd zijn waarop we niet een soort nieuwe moeder krijgen, maar waarop mijn vader gewoon een vriendin heeft.

Maar voordat ik nu op de zaken vooruit ga lopen. Ik denk dat mijn vader gewoon op zoek is naar gezelligheid en vertrouwdheid. En dat hij dat zo snel gevonden heeft, ook al is het misschien maar voor even is iets waar ik eigenlijk alleen maar blij om ben.

Ik heb liever een gelukkige vader met een nieuwe vriendin, dan een ongelukkige vader die geen relaties meer aan durft te gaan omdat hij krampachtig vasthoudt aan wat hij met mijn moeder had. Die herinneringen worden niet ineens minder waard omdat hij nieuwe maakt met een andere vrouw vind ik. En ik weet zeker dat zusje er net zo over denkt, en mams ook zeker niet anders had gewild.